Achter de schermen van ... Verblijf
- 28/05/2026
In de reeks ‘Achter de schermen van…’ bieden we een inkijk in onze werking. Veel mensen komen nooit in aanraking met jeugdhulp en vinden het moeilijk om zich een beeld te vormen bij wat we doen, met wie we werken en wat dit betekent voor onze zorggebruikers. Met deze verhalen brengen we daar verandering in.
Vandaag maken we kennis met Fee*, die al enkele jaren in één van de leefgroepen verblijft.
Vandaag maken we kennis met Fee*, die al enkele jaren in één van de leefgroepen verblijft.
Ontmoet Fee
‘Ik ben Fee, 17 jaar en ik verblijf hier bijna vijf jaar.’
Ze was net dertien toen ze in Levenslust terechtkwam, na een traject in pleegzorg. ‘Ik had geen vast pleeggezin en ging van plek naar plek. Hier hoopten ze meer stabiliteit te vinden voor mij.’
Haar ouders konden op dat moment niet voor haar zorgen. ‘Ze hadden het moeilijk. Het was hun keuze, maar ik vond het niet leuk. Nog steeds niet. Ik heb het daar echt lastig mee gehad.’
Toch overheerst geen boosheid. ‘Ik neem hen niets kwalijk. Maar ik zal blij zijn als ik terug naar huis kan.’
Ze was net dertien toen ze in Levenslust terechtkwam, na een traject in pleegzorg. ‘Ik had geen vast pleeggezin en ging van plek naar plek. Hier hoopten ze meer stabiliteit te vinden voor mij.’
Haar ouders konden op dat moment niet voor haar zorgen. ‘Ze hadden het moeilijk. Het was hun keuze, maar ik vond het niet leuk. Nog steeds niet. Ik heb het daar echt lastig mee gehad.’
Toch overheerst geen boosheid. ‘Ik neem hen niets kwalijk. Maar ik zal blij zijn als ik terug naar huis kan.’
Wennen aan een nieuwe omgeving
De start in Levenslust was zwaar.
‘Ik ben enig kind en kwam plots in een drukke leefgroep terecht. Er waren vaak crisissen. Dat was echt wennen.’
Veel keuze had ze niet. ‘Het moest. Ik kon er niets aan veranderen. Dus heb ik geprobeerd de klik te maken: ik moet er het beste van maken.’
Hulp vond ze onder andere bij haar psychologe in het begin. Ook vandaag zijn er begeleiders op wie ze kan rekenen, al zoekt ze hen niet altijd op. ‘Als het moeilijk gaat, trek ik me eerder terug. Ik los het meestal zelf op.’
‘Ik ben enig kind en kwam plots in een drukke leefgroep terecht. Er waren vaak crisissen. Dat was echt wennen.’
Veel keuze had ze niet. ‘Het moest. Ik kon er niets aan veranderen. Dus heb ik geprobeerd de klik te maken: ik moet er het beste van maken.’
Hulp vond ze onder andere bij haar psychologe in het begin. Ook vandaag zijn er begeleiders op wie ze kan rekenen, al zoekt ze hen niet altijd op. ‘Als het moeilijk gaat, trek ik me eerder terug. Ik los het meestal zelf op.’
Leven in de voorziening
Fee gaat zelfstandig naar school. Na school zoekt ze vaak de rust van haar kamer op. ‘Ik zit niet graag de hele tijd in de drukte.’
Contact met anderen houdt ze eerder beperkt. ‘Ik scherm me wat af.’
Toch slaagde ze er in duurzame verbindingen aan te gaan. Vriendschappen, ontstaan in de leefgroep, kunnen blijven bestaan, ook wanneer jongeren hier niet meer verblijven.
Contact met anderen houdt ze eerder beperkt. ‘Ik scherm me wat af.’
Toch slaagde ze er in duurzame verbindingen aan te gaan. Vriendschappen, ontstaan in de leefgroep, kunnen blijven bestaan, ook wanneer jongeren hier niet meer verblijven.
Laatste hoofdstuk in Levenslust
Fee verblijft haar laatste maanden in de voorziening.
‘Als ik 18 ben, ga ik hier normaal weg.’ Ze hoopt dan bij haar vader te gaan wonen, al is dat nog niet helemaal zeker. Daarna wil ze verder studeren.
Ze kijkt vooruit, naar een leven na Levenslust.
‘Als ik 18 ben, ga ik hier normaal weg.’ Ze hoopt dan bij haar vader te gaan wonen, al is dat nog niet helemaal zeker. Daarna wil ze verder studeren.
Ze kijkt vooruit, naar een leven na Levenslust.
Wat helpt — en wat moeilijk blijft
Fee is eerlijk over haar ervaring.
Naast positieve zaken zoals een warm onthaal, als je toekomt in de leefgroep, en de betekenisvolle relaties die je opbouwt met sommige begeleiders, waren er best wat moeilijke momenten. ‘De crisissen in de leefgroep waren echt zwaar, net als het personeelsverloop. Je bouwt een band op en dan vertrekt iemand weer. Dat afscheid nemen, telkens opnieuw, is moeilijk.’
Ze merkt wel verandering. ‘Begeleiders zetten meer in op praten als iemand het moeilijk heeft. Dat helpt om escalaties en crisissen te vermijden.’
Fee gelooft dat een plek zoals Levenslust voor sommige jongeren belangrijk kan zijn. ‘Voor kinderen waar het thuis moeilijk loopt of waar ouders het moeilijk hebben om de zorg voor hun kind(eren) op te nemen.’
Naast positieve zaken zoals een warm onthaal, als je toekomt in de leefgroep, en de betekenisvolle relaties die je opbouwt met sommige begeleiders, waren er best wat moeilijke momenten. ‘De crisissen in de leefgroep waren echt zwaar, net als het personeelsverloop. Je bouwt een band op en dan vertrekt iemand weer. Dat afscheid nemen, telkens opnieuw, is moeilijk.’
Ze merkt wel verandering. ‘Begeleiders zetten meer in op praten als iemand het moeilijk heeft. Dat helpt om escalaties en crisissen te vermijden.’
Fee gelooft dat een plek zoals Levenslust voor sommige jongeren belangrijk kan zijn. ‘Voor kinderen waar het thuis moeilijk loopt of waar ouders het moeilijk hebben om de zorg voor hun kind(eren) op te nemen.’
Advies aan jongeren en begeleiders
Aan jongeren die nieuw zijn, geeft ze dit mee:
‘Niet stressen. Probeer er het beste van te maken en geniet van de leuke momenten. Het is niet alleen maar slecht.’
Aan begeleiders: ‘Heb geduld en doe je werk graag. Wij voelen dat meteen. Als iemand gemotiveerd is en dat toont, dan merken wij dat. Als dat niet zo is, dan reageren we daarop. ‘
Aan begeleiders: ‘Heb geduld en doe je werk graag. Wij voelen dat meteen. Als iemand gemotiveerd is en dat toont, dan merken wij dat. Als dat niet zo is, dan reageren we daarop. ‘
Een boodschap naar buiten
Voor mensen die minder vertrouwd zijn met de werking, heeft ze nog een belangrijke nuance:
‘Het is geen plek voor ‘moeilijke jongeren’, maar voor jongeren die het moeilijk hebben.’
* Naam gewijzigd om de privacy te beschermen.
* Naam gewijzigd om de privacy te beschermen.
